Op vele vlakken heb ik de afgelopen jaren beseft dat je soms keihard bereid moet zijn om diep te zakken om er dan weer doorheen te komen.


Jezelf volledig in vraag te stellen alvorens er een nieuwe versie kan opstaan. Moeilijke beslissingen nemen, tegenkanting, onbegrip, vragen krijgen, het allemaal niet weten, proberen te zwemmen en niet te verzuipen. Ik leerde dat je finaal je hart moet volgen, hoe ingewikkeld dat ook is. Er is geen betere raadgever. En ja, je moet bereid zijn diep te gaan, door een dal te gaan, te aanvaarden dat je het gewoon niet weet en dat het besef wel zal komen. En als je doorbijt, dan komt het ook.





Maak keuzes met je hart, alleen zo blijf je bestaan


Leef ten volle en ga voor waar je in gelooft. Of sluimer, pas je aan en druk veel weg. Ik heb na mijn ongeval stilaan gekozen om nog enkel ten volle te leven en dus keuzes te maken met mijn hart. Alleen zo leef je en blijf je bestaan.



Verdomme, spring en leef.


Eigenlijk is het leven heel simpel in zijn keuzes. Maar we hebben geleerd om tegen onze intuïtie in te gaan en zo alles eindeloos complex te maken. We hebben geleerd om onszelf te verloochenen. Ik besef nu dat ik mijn kinderen zo dicht mogelijk bij hun intuïtie en gevoel wil houden. Ik wil hen leren om te durven springen, zelfs al verzuip je dan bijna en blijkt het toch niet helemaal de richting te zijn die je wou uitgaan. Daar leer je uit en dan weet je beter welke richting je wel uit wil. Maar verdomme, spring en leef. Hou je niet in. En durf ook kopje onder te gaan en toe te geven dat je het niet weet. Dat is helemaal ok en helemaal eerlijk.



Eén kans


Alleen dan kan je weten hoe het is om echt te leven, te voelen, euforisch blij en ook verdrietig te zijn. Anders neem je genoegen met een middelmaat die nooit het echte leven kan zijn, aangezien je één kans krijgt.


Uiteraard is dit besef stilaan maar zeker in Pellenberg in mij geslopen. Een einde confronteert je met waarom je leeft. We zijn hier zonder doeleinden, om niks te bereiken, enkel om te zijn, om te leven en een zo goed mogelijke en gelukkige mens te worden. Al de rest is bijzaak. Of totaal geen zaak. Als het niet goed aanvoelt, als je er niet gelukkig van wordt, laat je het finaal varen en zoek je de echte weg. Uiteraard kan dit lang duren. Maar het eindpunt is niet het doel. Wel de weg er naartoe. Hoe je je leven onderweg leeft, bepaalt wie je bent en hoe je zal evolueren naar jouw doel.



Wil je hier dieper op ingaan? Of wil je je laten begeleiden op je weg? Kom je uit een moeilijke ziektesituatie en kun je wat hulp gebruiken? Contacteer me en we bekijken het verder!


Plots verlies, hoe ga je daar mee om? Dichtbij of veraf, het heeft een diepe impact. Soms helpt het een beetje om datgene neer te schrijven wat je voelt of wat je nog graag had willen zeggen…


Begin augustus 2021 begon ik te werken in het Woonzorgcentrum Annuntiaten in Heverlee als ‘Begeleider Wonen en Leven’. Ik vond er al snel veel zingeving, veel menselijke waarden en een diep contact met bewoners en collega’s.


Eén van die collega’s was Annabelle, die op dezelfde dag als ik begon te werken in het WZC. Ook zij zocht nieuwe wegen in haar leven… Professioneel, met een job in de zorg, na drie jaar opleiding tot Ergotherapeute. Op 10 september kreeg ze plotseling een zware hersenbloeding waarvan ze op 11 september overleed. Ze laat twee kinderen achter en een toekomst die nog moest geleefd worden.


Een brief voor haar… Omdat we elke dag moeten leven, omdat we één leven hebben en daar voluit moeten voor gaan. Elke dag kan de laatste zijn. Dus is er maar één mogelijkheid en dat is kiezen voor het leven in al zijn pieken en dalen.



Een brief voor Annabelle


Liefste Annabelle,


We begonnen samen te werken in Woonzorgcentrum Annuntiaten in Heverlee op 2 augustus. Jij als ergotherapeute, ik als begeleider wonen en leven.

Die eerste weken hadden we niet zoveel contact. Jij was actief op de eerste verdieping in het woongedeelte Betanië. Ik was vooral beneden bezig in woongedeelte Nazaret.

We zagen elkaar 's middags aan tafel, leerden elkaar beter kennen en stilaan vonden we onze draai in deze nieuwe omgeving.

Want we hadden allebei op vele vlakken nieuwe wegen ingeslagen. Jij had de boekhouding achter je gelaten en na drie jaar studie Ergotherapie in Hasselt was je aan de slag gegaan binnen de zorg.


We begonnen samen te werken in Woonzorgcentrum Annuntiaten in Heverlee op 2 augustus. Jij als ergotherapeute, ik als begeleider wonen en leven.

Die eerste weken hadden we niet zoveel contact. Jij was actief op de eerste verdieping in het woongedeelte Betanië. Ik was vooral beneden bezig in woongedeelte Nazaret.

We zagen elkaar 's middags aan tafel, leerden elkaar beter kennen en stilaan vonden we onze draai in deze nieuwe omgeving.


Jouw plotse heengaan en de manier waarop laten me perplex achter.

In 2017 werd ik zelf geveld door een hersenbloeding waar ik goed van herstelde na revalidatie.


Met je vriendelijkheid en je zachtheid begon je hier meer en meer je draai te vinden.

Zoals iemand van de bewoners het verwoordde: "Ze had ons hart gestolen."

En dat op je eigen stille maar erg aanwezige manier.

Als iedereen je al in hun hart had gesloten na iets meer dan een maand, dan zegt dat veel over wie je bent.


Uiteraard vroeg het tijd.

In het begin zag en hoorde ik wel dat het soms niet zo makkelijk was, dat je je weg zocht.

Maar gaandeweg zag ik steeds meer die glimlach op je gezicht verschijnen, als we zorgden voor de bewoners en samen met hen lachten.

Het was voor ons allebei een nieuwe werkomgeving en dat was aanpassen.

Maar het deed ons goed. Elke dag gaven we alles wat we konden en ik denk dat we er allebei veel energie uit haalden.


Ik ga je missen hoewel ik je nog maar een dikke maand kende.

Ik vind geen woorden om te zeggen hoe erg ik het vind dat je weggerukt bent van je kinderen over wie je me allerlei begon te vertellen.

Dat je weggerukt bent uit dit leven dat nog zoveel voor je in petto had.


Het leven is hard en niet eerlijk. Want waarom gebeurt dit? Met iemand die weer blijdschap ontdekt had en een nieuwe vorm begon te geven aan haar leven.

En om eerlijk te zijn: je zou dit alleen maar op een slechte manier overleefd hebben. En dat wens ik je niet toe. Ik wil je herinneren als de levenslustige en positieve vrouw die je was.

Nee, ik kan hier geen enkele betekenis aan geven.

Enkel kan ik proberen om je werk op dezelfde liefdevolle manier verder te zetten.


Ik wens je beide kinderen en je familie alle sterkte om doorheen de tijd te kunnen omgaan met dit onwezenlijke verlies. Jouw zachtheid en vriendelijkheid wil ik verderzetten in het werk dat we doen.



Heb je zelf iemand verloren aan een (hersen)letsel en heb je nood om hierover te praten? Is er plots iemand dierbaar uit je leven verdwenen en wil je dit delen? Contacteer me gerust.


Updated: Jun 16, 2020

Drie jaar geleden stortte mijn wereld in en achteraf bleek niks meer te zijn wat het ooit geweest is.


Als je het bewustzijn verliest door een hersenbloeding, snel wordt afgevoerd naar het ziekenhuis waar ze je 16 uur in coma houden, is je oude ik plots weg. In elk geval, je fundamentele Ik. Of laat het me duidelijker zeggen: de persoon die je dacht te moeten zijn, die zich gedroeg zoals je dacht je te moeten gedragen … Alles, maar dan ook alles werd vanaf dat moment in vraag gesteld. Nu, drie jaar later, met een grote ommezwaai achter mij en nog middenin allerlei veranderingen, krijg ik er een steeds beter zicht op.


We worden geboren, we krijgen bepaalde genen mee, we worden opgevoed, in het beste geval door onze ouders en ook door de maatschappij. We maken ons conform en vooral – in een niet-aflatende drang naar bevestiging en liefde – passen we ons aan, gedragen we ons hoe we denken dat we ons moeten gedragen. We glijden steeds verder weg van ons echte zelf, in de hoop daardoor de bevestiging en de liefde te krijgen die we nodig hebben. Die ons bestendigt in onze houding, die ons doekjes geeft voor het bloeden, die ons extern aangeeft dat we goed bezig zijn … En iedereen en alles bevestigt ons daar ook in. Ja, met die houding geraak je het verst. Ja, met dat soort werk kan je een toekomst voor je kinderen uitbouwen. Ja, aan jouw leven zoals je het kiest, met partner en kinderen, hangen gevolgen vast, hoor je je zo en zo te gedragen … Ja, zo is de wereld nu eenmaal. Pas je aan. Get used to it. Grow up.



Lijn in mijn bestaan krijgen


Ik besef nu dat ik wakker werd op 23 april 2017 met een andere kijk op het leven. Niet op dat moment, natuurlijk. Toen kreeg ik eerst te horen: “Het is nipt geweest, maar we hebben je erdoor gekregen.” Vanaf dan rijpte er een visie, die zich gaandeweg steeds scherper begon te ontwikkelen. Ik voelde me steeds meer een vreemde, die elke dag een lijn probeerde te krijgen in zijn bestaan. En ja, de laatste zes maanden probeer ik dat op mijn eigen manier en die voelt heel goed aan.


Het is met vallen en opstaan, met zoeken en af en toe vinden, met mensen loslaten en nieuwe mensen vinden, maar ik voel me in de juiste richting evolueren. Ik revalideerde elf weken in UZ Pellenberg nabij Leuven en achteraf bekeken – en ook op dat moment was er dat besef – was dat een fantastische tijd. Nu ja, niet die eerste weken … Dan protesteerde ik. Ik wou daar niet zijn. Mijn hele leven lag overhoop. Ik zat in een rolstoel, kon nauwelijks praten. De gescheurde aderwand van een bloedvat in mijn kleine hersenen had mijn coördinatie en dus mijn gevoel voor evenwicht aardig onderuit gehaald. De persoon die ik kende, die huisde in mijn lichaam, was er niet meer. Plots verbleef ik volle weken in een revalidatiecentrum, deelde ik een kamer met twee andere patiënten, moest ik eten op vaste tijdstippen … Alles werd voor mij bepaald en ik moest me ernaar schikken. In het begin was dat niet makkelijk, hoewel ik niet anders kon en snel begon te beseffen dat deze omgeving het beste voor me was op dat ogenblik. En week na week, dag na dag, bouwde ik een nieuwe omgeving op, met nieuwe mensen, gebaseerd op zorg en inzet voor je naaste vanuit echte menslievendheid.



Tijd om te luisteren


En ik had geluk: ik voelde me week na week sterker worden. Ik voelde me vooruitgaan. Ik kon weer stappen, fietsen en naar het einde toe begon ik ook weer te lopen. Ik leerde weer goed praten, er werd gewerkt aan mijn ademhaling, ik trainde mijn hersenen ...


En ik had eindelijk nog eens tijd. Tijd voor mijn omgeving. Tijd om met andere patiënten te praten. Tijd om bezoekers te ontvangen. Tijd om over het leven na te denken in alle rust. Achteraf bekeken: tijd om dag na dag de nieuwe Ik te ontwikkelen. Want die was ver van zichzelf afgegleden. Professioneel was ik twintig jaar lang van de ene in de andere job getuimeld binnen redactie, journalistiek en communicatie. En dat was ook de sector waar ik voor gestudeerd had, waar ik ervaring in had, wat ik goed kon. Ik heb er een fijne tijd gehad, prachtige mensen ontmoet en vele interviews gedaan. Heel veel geleerd en heel veel gezien. Maar onbewust wist ik al langer dat deze vorm voor mij voorbijgestreefd was. Wat in de plaats moest komen, was me onduidelijk. Ik wist dat ik met mensen wou werken. Naar mensen wou luisteren. Naar hun zoektocht, hun pijn en hun blijheid. Dat ik samen met hen hun licht wou ontdekken. Maar hoe?



Een nieuwe weg


Gaandeweg zou het komen. Ik kwam terug naar huis, ging na een paar maanden weer deeltijds terug aan de slag bij mijn werkgever. Een jaar lang werkte ik 50% en daarnaast stak ik tijd in een opleiding tot Coach en Ervaringsdeskundige, die ex-patiënten een scholing biedt om in de zorg aan de slag te gaan. Ik besloot mijn tewerkstelling in mijn toenmalige functie weer uit te breiden, maar heel mijn wezen protesteerde. Mijn leven had een nieuwe richting gekozen, ik had onbewust een nieuwe weg ingeslagen, en daar kon ik niet meer aan ontsnappen.


Ik investeerde waar ik al zovele jaren spontaan als mens mee bezig was. Empathisch luisteren naar anderen. Volledig aanwezig, zo onbevooroordeeld mogelijk, vragen stellen. Kritisch zijn waar nodig, spiegelen en vooral mensen helpen om hun eigen kracht te vinden en hun eigen pad in te slaan. Coaching-werk komt daar naadloos uit voort. Ik wil je vragen, je twijfels, je echte diepe gevoelens horen.

Brein-herwerkt-05.png

Berichten